رو به سوی آلوارس! – توریسم آنلاین
«آلوارس» که خیلیها وقتی اسمش را میشنوند، خیال میکنند باید نام یک گوشه سبز و درخشان در آن سر دنیا باشد، روستای کوچک و سرشناس «سرعین» است که گفته میشود پیشتر ییلاق چراگاهی عشایر شاهسون بوده است.
توریسم آنلاین: دل جاده را میشکافیم و از دل سرعین راه میپیماییم تا به پیست اسکی آلوارس برسیم. برای رسیدن به پیست باید روستای آلوارس، زخم خورده از زلزله مهیب اردبیل را پشت سر بگذاریم. روستا پر است از سگهای تیزی که کوچکترین تجاوزی به حریم گلههای گوسفندان محلهها را تاب نمیآورند و یک پیرزن در آن گوشه دور، پوشیده در لباس زیبای محلی پشت به ما در دل روستا گم میشود و بوی نان داغی که از بیشتر خانهها به مشام میرسد.
راه پر و پیچ خم را ادامه میدهیم تا ابتدای پیست. داربستها و بناهای نیمه ساز خبر از برنامههایی میدهد که برای فردای این پیست در نظر گرفته شده است. پیست در ارتفاع ۳۲۰۰متری از سطح دریا قرار دارد و به دلیل بارش برف در طول پاییز و زمستان و دیر ذوب شدن برفها، محل مناسبی را برای ورزشهای زمستانی پدید آورده است.
«آلوارس» که خیلیها وقتی اسمش را میشنوند، خیال میکنند باید نام یک گوشه سبز و درخشان در آن سر دنیا باشد، روستای کوچک و سرشناس «سرعین» است که گفته میشود پیشتر ییلاق چراگاهی عشایر شاهسون بوده است.
«آلوارس» با هوای پاک و مراتع سرسبزش که در بهار هر بینندهای را به شوق وا میدارد، قدیمیترین روستایی است که در دامنه سبلان پا به عرصه وجود گذاشته است. برای نام این روستا نیز افسانههای شنیدنی و جالبی تعریف میکنند؛ از جمله اینکه مردی در ادوار قدیم در این روستا زندگی میکرد که ادعا میکرد وارث این سرزمین است. بعد از درگذشت او، طایفهاش به نام «آل وارث» معروف شد.
گروهی هم میگویند در روستای «آلوارس» باغهای بزرگی وجود داشت که از درختان تنومندی چون شمشاد و سرو و بید تبریزی انباشته بود. نجاران از آن درختان انبوه، الوار میبریدند و کسانی که در روستاهای همجوار خانه میساختند، از روستای «آلوارس» الوار میخریدند. به همین علت، آن روستا به «الوارستان» معروف شد.
میعادگاه اسکی بازان
به باور برخی از مردم، اجداد اهالی آلوارس به نژاد پارس میرسد و این روستا را پارسیان در زمانهای بسیار قدیم ساختهاند و مدت مدیدی در آن زندگی کردهاند. به همین خاطر نام «آل پارس» را روی آن مینهند. در عین حال و از همه مصطلحتر، همین عنوان «آل پارس» است، اما هرچه هست، اسکیبازان و کوهنوردان حرفهای، آلوارس را بهتر از گردشگران عادی میشناسند، چون این روستا در مسیر صعود به سبلان قرار گرفته و از آنجایی که روستایی برفگیر و نسبتاً سردسیر است، پیست اسکی بسیار بزرگی در 12 کیلومتری آن بنا شده است.
آلوارسیها به زبان آذری سخن میگویند و مردمانش عمدتاً به فعالیتهای زراعی و دامداری اشتغال دارند و برخی از انواع صنایعدستی بافتنی را نیز تولید میکنند. محصولات عمده زراعی روستا مشتمل بر گندم و جو است، اما محصولات دامی و لبنی و عسل نیز در این روستا تولید میشود.
اگر شما را به آنجا دعوت میکنیم، نه فقط به این خاطر است که میتوانید از روستانشینان مهربان آلوارس، جاجیم، گلیم، فرش و شال گردن بخرید، بلکه آلوارس با طبیعت بکر خود، میزبان شایستهای برای گردشگران و کوهنوردان است.
8 ماه پر برف در «آلوارس»:
مجموعه فرهنگی، توریستی و ورزشی آلوارس که یکی از زیباترین نقاط شمال غرب کشور است، در دامنههای مرتفع و زیبای سبلان قرار دارد و پیست اسکی آن، از لحاظ وسعت، بزرگترین پیست اسکی کشورمان است.
این پیست که در ارتفاع 3200 متری از سطح دریا قرار دارد، در پاییز و زمستان پر از برف است و حدود 6 تا 8 ماه از سال، میزبان اسکیبازان است.
این مکان مجهز به امکاناتی مثل بالابر و «تله سیژ» است که حتی در گرمای40 درجهای هوای تابستان در اردبیل و سرعین، باز هم میتوانید برف را در «آلوارس» ببینید!
از ویژگیهای بارز منطقهای که مجتمع ورزشهای زمستانی آلوارس در آن واقع شده است، علاوه بر جاذبههای زمستانی، جاذبههای بهاری و تابستانی آن نیز هست؛ از جمله روی آوردن عشایر با گلههای بزرگ به مناطق حوالی آن، هوای خنک و معتدل در اوج تابستان، پوشش گیاهی و گلهای رنگارنگ به صورت دشتهای وسیعی از شقایقهای کوهی، گل ختمی و گون و همچنین قرار گرفتن مسیرهای صعود به قله سبلان و قلل دیگر و مشرف بودن آن به شهرهای سرعین، نیر و اردبیل، خاطرههایی رنگارنگ را در دل ۴فصل سال در این گوشه آرام میآفریند.
بافت معماری روستا:
خانههای قدیمی با دیوارهای ضخیم، سقفهای چوبی و پوشش کاهگلی، نشانگر سازگاری تناسب معماری خانهها با اقلیم و طبیعت این روستاست. در ورودیهای حیاط بسیاری از خانهها، درختان بلند و برافراشتهای به جای حصار کاشته شده است که زیباییهای روستا را دو چندان کرده است.
ساختمان خانههای روستای آلوارس با توجه به کوهستانی بودن منطقه و تجربیات ناشی از وزش باد و تابش آفتاب، جهت شرقی – غربی دارند و تحت تأثیر نوع معیشت و تولید، احداث شدهاند.
مسیر دسترسی
مبدأ شما اگر تهران باشد، از دو مسیر میتوانید خود را به «آلوارس» برسانید. مسیر اول، شامل تهران – رشت و انزلی است و شما میتوانید از طریق جاده آستارا به «سرعین» برسید.
در مسیر دوم، آزادراه تهران – تبریز را طی میکنید و قبل از تبریز، در بستان آباد راه خود را کج میکنید و از طریق جادهای که بسیار چشمنواز است، به اردبیل میرسید و از آنجا راهی «سرعین» میشوید. حالا یک جاده آسفالته 12 کیلومتری، شما را به این روستای زیبا میرساند.
آلوارس از شمال به روستای اوجور، از شرق به روستای شایق، از جنوب غرب به روستای شاهنشین و از جنوب شرق، به روستای میمند محدود میشود.
خورد و خوراک
وقتی نوبت به خورد و خوراک رسید، این «منو» پیش روی شماست: انواع غذاهای محلی، مانند آش دوغ، آبگوشت، کباب و نان، مخصوصاً نان لواش خوشمزهای که زنان روستا روی ساج میپزند و بسیار ترد و خوش طعم است.
کبابهای محلی این منطقه هم به دلیل گوشت تازه گوسفندانش، بهترین گزینه برای صرف ناهار است. غذاهای محلی آلوارس را هم باید محلیهای این روستا برای شما بپزند که بسیار لذتبخش است.